Ρωμαϊκό ναυάγιο, το οποίο χρονολογείται πιθανότατα μεταξύ του 2ου και του 1ου αιώνα π.Χ., εντοπίστηκε περίπου τρία μίλια από τις ακτές της Μαζάρα ντελ Βάλλο, σε βάθος 46 μέτρων.
Ένα σημαντικό κομμάτι της αρχαίας ιστορίας της Μεσογείου ήρθε ξανά στην επιφάνεια μέσα από ένα εντυπωσιακό υποβρύχιο εύρημα στα ανοιχτά της Σικελίας.
Στον βυθό παραμένει ένα μεγάλο μέρος του φορτίου του πλοίου, με εκατοντάδες αμφορείς, κυρίως τύπου Dressel 1A, να αποτελούν το σημαντικότερο εύρημα. Μαζί τους εντοπίστηκαν δύο μολύβδινες άγκυρες, καθώς και μία ακόμη κατασκευή από το ίδιο υλικό, στοιχεία που μπορούν να προσφέρουν στους αρχαιολόγους πολύτιμες πληροφορίες για το πλοίο, το ταξίδι του και τις εμπορικές διαδρομές της εποχής.
{https://x.com/RT_Visual_on_X/status/2086417101405974746}
Παράθυρο στις εμπορικές διαδρομές της αρχαιότητας
Η ανακάλυψη θεωρείται ιδιαίτερα σημαντική, καθώς τα ναυάγια αυτού του τύπου λειτουργούν ουσιαστικά ως «χρονοκάψουλες» του αρχαίου κόσμου. Το φορτίο που διασώζεται στον βυθό μπορεί να αποκαλύψει στοιχεία για τα προϊόντα που μεταφέρονταν, τα λιμάνια προέλευσης και προορισμού, αλλά και για τα δίκτυα εμπορίου που συνέδεαν τις περιοχές της Μεσογείου.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ιταλός υπουργός Πολιτισμού Αλεσάντρο Τζιούλι χαρακτήρισε την ανακάλυψη μία από τις σημαντικότερες ενάλιες αρχαιολογικές ανακαλύψεις των τελευταίων ετών.
Ο ίδιος συνεχάρη τους Καραμπινιέρους, τις εξειδικευμένες μονάδες τους και την Υπηρεσία Θαλάσσιων Αρχαιοτήτων της Περιφέρειας Σικελίας, υπογραμμίζοντας ότι η θάλασσα εξακολουθεί να επιστρέφει πολύτιμα κομμάτια της ιστορίας.
Όπως ανέφερε, το ναυάγιο της Μαζάρα ντελ Βάλλο αποτελεί μαρτυρία για τους ανθρώπους, τις διαδρομές και τις ανταλλαγές που μετέτρεψαν τη Μεσόγειο σε ένα από τα σημαντικότερα σταυροδρόμια πολιτισμών.
Πώς εντοπίστηκε το ναυάγιο
Η ανακάλυψη έγινε στο πλαίσιο κοινής αυτοψίας από τη Μονάδα Καραμπινιέρων για την Προστασία της Πολιτιστικής Κληρονομιάς (TPC) του Παλέρμο, την Υπηρεσία Θαλάσσιων Αρχαιοτήτων της Περιφέρειας Σικελίας και την Υποβρύχια Μονάδα Καραμπινιέρων της Μεσσίνας.
Στην επιχείρηση συμμετείχε επίσης περιπολικό σκάφος των Καραμπινιέρων στο Τράπανι. Καθοριστικό ρόλο στην κινητοποίηση των αρχών είχε η αναφορά ιδιωτών πολιτών, η οποία οδήγησε στην έρευνα της συγκεκριμένης θαλάσσιας περιοχής.
Το γεγονός ότι το ναυάγιο εντοπίστηκε σε βάθος 46 μέτρων και σε απόσταση περίπου τριών μιλίων από την ακτή καθιστά την περαιτέρω έρευνα ιδιαίτερα σημαντική για την καταγραφή και προστασία των αρχαιολογικών καταλοίπων.
{https://exchange.glomex.com/video/v-dkkgllkqrknt?integrationId=40599y14juihe6ly}
Η έρευνα τώρα αρχίζει
Οι αρχές δεν θεωρούν την ανακάλυψη το τέλος της έρευνας, αλλά την αφετηρία μιας μεγαλύτερης αρχαιολογικής διαδικασίας.
Η Υπηρεσία Θαλάσσιων Αρχαιοτήτων πρόκειται να προχωρήσει σε νέες δραστηριότητες τεκμηρίωσης και διερεύνησης του χώρου. Στόχος είναι να ανασυντεθεί όσο το δυνατόν πληρέστερα το αρχαιολογικό πλαίσιο του ναυαγίου και να ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα για την προστασία του.
Οι εκατοντάδες αμφορείς που παραμένουν στον βυθό, μαζί με τα υπόλοιπα στοιχεία του πλοίου, μπορούν να δώσουν στους ειδικούς νέα δεδομένα για τη ναυσιπλοΐα, το εμπόριο και τις μετακινήσεις ανθρώπων και αγαθών στη Μεσόγειο κατά τους τελευταίους αιώνες πριν από τη γέννηση του Χριστού.
Νέα ανακάλυψη στα νερά της Σικελίας
Το νέο εύρημα έρχεται λίγες ημέρες μετά από μία ακόμη σημαντική ανακάλυψη στην ίδια ευρύτερη θαλάσσια περιοχή, αυτή τη φορά με γεωλογικό και όχι αρχαιολογικό ενδιαφέρον.
Ανοιχτά του νησιού Πανάρια, στις Αιολίδες Νήσους, εντοπίστηκε ένας μεγάλος υποθαλάσσιος κρατήρας, μαζί με νέες υδροθερμικές καμινάδες. Η δομή βρίσκεται περίπου ένα ναυτικό μίλι βορειοανατολικά της Πανάρια, σε βάθος 60 έως 80 μέτρων, ενώ ο κρατήρας έχει μήκος περίπου 100 μέτρα και πλάτος 60 μέτρα.
Από την αρχαιολογία μέχρι τη γεωλογία, ο βυθός γύρω από τη Σικελία εξακολουθεί να αποκαλύπτει στοιχεία που προσθέτουν νέα κομμάτια στο παζλ της ιστορίας και της φυσικής εξέλιξης της Μεσογείου.
Μετάβαση στην Πηγή
Author:
