Η εικόνα στα Ζαγοροχώρια αλλάζει δραματικά. Ποτάμια που κάποτε κατέβαιναν ορμητικά ανάμεσα στα πέτρινα γεφύρια και τις πλαγιές της Πίνδου, σήμερα στέκονται ξερά, χωρίς σταγόνα νερού. Στους Κήπους, το τρίτοξο γεφύρι του Κοκκόρου, και στους Μύλους, το γνωστό γεφύρι, μαρτυρούν τη σιωπηλή απουσία του υγρού στοιχείου.
Η διαρκής κλιματική πίεση, με θερμότερους χειμώνες και ξαφνικές βροχοπτώσεις, οδηγεί σε επιφανειακή ροή του νερού χωρίς ουσιαστική απορρόφηση. Η έλλειψη χιονιού στα ψηλά σημεία στερεί από τη φύση το απόθεμα που σταδιακά εμπλούτιζε τα ποτάμια τους καλοκαιρινούς μήνες.
Οι γεωτρήσεις επιχειρούν να αντισταθμίσουν την κατάσταση, όμως δεν αποτελούν μόνιμη λύση, ειδικά όταν η αυξημένη τουριστική κίνηση καταναλώνει ακόμα περισσότερους υδάτινους πόρους. Το φαινόμενο εντείνεται, με τις επιπτώσεις να ξεπερνούν τα όρια του Ζαγοριού και να καθρεφτίζονται σε πολλές περιοχές της Ευρώπης που πλήττονται από παρατεταμένη ξηρασία.
