Όλοι γνώριζαν τον Σπύρο. Στο σχολείο, στη γειτονιά, στο καφενείο που πήγαινε με τον πατέρα του. Ήταν ο «καλός μαθητής», ο «ήσυχος φίλος», ο «ευγενικός γιος». Κι όμως, κανείς δεν περίμενε ότι θα έφευγε τόσο νωρίς – και με τέτοιο τρόπο. Το χωριό του τον αποχαιρέτησε σήμερα με έναν πόνο που ξεπερνά τις λέξεις.
Η εικόνα της μητέρας να ακουμπά στο φέρετρο πριν κλείσει, να το χαϊδεύει και να ψιθυρίζει «γιατί αγόρι μου;» συγκλόνισε τους πάντες. Ο πατέρας σιωπηλός, δεν μίλησε σε κανέναν, κρατούσε μόνο τη φωτογραφία του παιδιού του και κοιτούσε στο κενό.
Η νεκρώσιμη ακολουθία έγινε παρουσία πλήθους κόσμου. Εκατοντάδες άνθρωποι έφτασαν στο χωριό, όχι μόνο από την Άρτα αλλά και από γειτονικά χωριά. Ανάμεσά τους και κάτοικοι από το χωριό του 12χρονου που επίσης έχασε τη ζωή του· ένωσαν τη θλίψη τους και στάθηκαν δίπλα στην οικογένεια του Σπύρου με δάκρυα και συμπαράσταση.
Στην ταφή, οι φίλοι του έριξαν χώμα και λουλούδια στον τάφο, λέγοντας το δικό τους αντίο. Ο Σπύρος δεν θα ξεχαστεί. Η πράξη του θα μείνει σύμβολο αγνής αγάπης και θυσίας.
