Από την Θεσπρωτία φαίνονται καλά τα σύννεφα που μαζεύονται πάνω από την Ήπειρο. Εννέα μήνες τώρα, η περιφέρεια ζει κάτω από ένα καθεστώς αδιάκοπης έκτακτης ανάγκης, με φυσικές καταστροφές να διαδέχονται η μία την άλλη και το κράτος να αδυνατεί να ανταποκριθεί με την ταχύτητα και αποτελεσματικότητα που απαιτείται.
Ο Αύγουστος έκαψε τον Ζηρό και την Άρτα. Η Πρέβεζα και το Σούλι – περιοχές που η Θεσπρωτία γνωρίζει καλά – είδαν κι αυτές τις φλόγες να καταστρέφουν πράσινο και περιουσίες. Οι υποσχέσεις ήρθαν γρήγορα. Οι αποζημιώσεις, όχι. Η γραφειοκρατία αποδείχθηκε πιο ανθεκτική από τις φλόγες.
Ο Νοέμβριος έφερε τις πλημμύρες και τα Τζουμέρκα πλήρωσαν βαρύ τίμημα. Δρόμοι εξαφανίστηκαν, κοινότητες αποκόπηκαν από τον υπόλοιπο κόσμο, οικογένειες βρέθηκαν μπροστά σε ζημιές χωρίς να έχουν εισπράξει ακόμη αποζημίωση για τις προηγούμενες. Η επιχείρηση ανασυγκρότησης ξεκίνησε, αλλά κινείται με ρυθμούς που δεν συμβαδίζουν με τις ανάγκες των κατοίκων.
Τώρα, Δωδώνη, Ζίτσα, Σούλι. Άλλη μια σελίδα στο ημερολόγιο της καταστροφής. Για τη Θεσπρωτία, που έχει τη δική της εμπειρία από φυσικά φαινόμενα και κρατική αντίδραση, τα μηνύματα είναι σαφή: αν δεν αλλάξει η λογική με την οποία το κράτος αντιμετωπίζει τις φυσικές καταστροφές στην Ήπειρο – από την πρόληψη ως την αποκατάσταση – η ερήμωση της υπαίθρου που ήδη καταγράφεται θα επιταχυνθεί με ρυθμούς δύσκολα αναστρέψιμους.
